De leraar van Faḍl-i Imām, via wie de logica van Sandīla, Gūpāmaw en Farangī Maḥall de Khayrābādī-school bereikte.
Life
Nuzhat al-khawāṭir beschrijft Muftī ʿAbd al-Wājid als ‘een van de grote geleerden’ van Khayrābād. Hij was de zoon van een zus van Muḥammad Aʿlam al-Sandīlawī (gest. 1198/1784), een leerling van de meesters van Farangī Maḥall Kamāl al-Dīn Sihālawī en Niẓām al-Dīn, en las de meeste boeken van de madrasacursus met zijn oom. Ook studeerde hij bij Qāḍī Wahhāj al-Dīn uit Gūpāmaw en las hij een deel van het commentaar van al-Maybudī op Hidāyat al-ḥikma met Aḥmad Allāh b. Ṣifat Allāh al-Khayrābādī.
Hij onderwees lange tijd in Khayrābād en werd daarna door Rāja Tikait Rāy benoemd tot muftī van Lucknow, waar hij naast zijn ambt bleef lesgeven. Onder zijn vele leerlingen was Faḍl-i Imām, de auteur van al-Mirqāt. Nuzhat al-khawāṭir, dat de Āmadnāma van Faḍl-i Imām zelf citeert, dateert zijn dood op vrijdag 4 Shawwāl 1216 (februari 1802).
Asad Q. Ahmed gebruikt dit netwerk van leraren om te verklaren waar de Khayrābādī-traditie vandaan kwam: via ʿAbd al-Wājid verbond zij de lijn van Sandīla en Farangī Maḥall van Muḥammad Aʿlam met de geleerden van Gūpāmaw en Khayrābād die Qāḍī Mubārak hadden opgeleid, de auteur van het meest bestudeerde commentaar op Sullam al-ʿulūm.
Uncertain or disputed
- De TDV noemt de leraar van Faḍl-i Imām ʿAbd al-Wājid Kirmānī, terwijl Nuzhat al-khawāṭir en Ahmed hem ʿAbd al-Wājid al-Khayrābādī noemen; een Urdustudie (Al-Qamar) combineert de namen. In de geraadpleegde bronnen zijn geen geschreven werken van hem vastgelegd.
Sources (3)
- ʿAbd al-Ḥayy al-Ḥasanī, Nuzhat al-khawāṭir: entry ‘al-Muftī ʿAbd al-Wājid al-Khayrābādī’ (tarājim.com)
- Asad Q. Ahmed, Palimpsests of Themselves: Logic and Commentary in Postclassical Muslim South Asia (University of California Press, 2022), 27–28, 36
- A. S. Bazmee Ansari, ‘Fazl-ı İmâm Hayrâbâdî’, TDV İslâm Ansiklopedisi 12 (1995), 274