استاد فضل امام، که منطق سندیله، گوپامئو و فرنگی‌محل از راه او به مکتب خیرآبادی رسید.
Life
نزهة الخواطر مفتی عبدالواجد را «یکی از دانشمندان بزرگ» خیرآباد وصف می‌کند. او خواهرزادهٔ محمد اعلم سندیلوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۸ ق / ۱۷۸۴ م) بود، شاگرد استادان فرنگی‌محل کمال‌الدین سهالوی و نظام‌الدین، و بیشتر کتاب‌های دورهٔ مدرسه را نزد دایی‌اش خواند. همچنین نزد قاضی وهاج‌الدین گوپامئوی درس خواند و بخشی از شرح میبدی بر هدایة الحکمة را نزد احمدالله بن صفت‌الله خیرآبادی خواند.
او مدتی دراز در خیرآباد درس داد و سپس راجه تکیت رای او را مفتی لکهنو کرد، و در کنار منصبش به تدریس ادامه داد. از شاگردان بسیارش فضل امام، نویسندهٔ مرقات، بود. نزهة الخواطر، به نقل از آمدنامهٔ خود فضل امام، درگذشت او را آدینه ۴ شوال ۱۲۱۶ (فوریهٔ ۱۸۰۲) می‌آورد.
اسد ق. احمد از این شبکهٔ استادان برای توضیح خاستگاه سنت خیرآبادی بهره می‌گیرد: از راه عبدالواجد، رشتهٔ سندیله و فرنگی‌محلِ محمد اعلم با دانشمندان گوپامئو و خیرآباد پیوند یافت که قاضی مبارک، نویسندهٔ پرخواننده‌ترین شرح بر سلم العلوم، را پرورده بودند.
Uncertain or disputed
- TDV استاد فضل امام را عبدالواجد کرمانی می‌نامد، در حالی که نزهة الخواطر و احمد او را عبدالواجد خیرآبادی می‌نامند؛ پژوهشی اردو (القمر) دو نام را با هم می‌آورد. در منابع بررسی‌شده هیچ اثر نوشته‌ای از او ثبت نشده است.
Sources (3)
- ʿAbd al-Ḥayy al-Ḥasanī, Nuzhat al-khawāṭir: entry ‘al-Muftī ʿAbd al-Wājid al-Khayrābādī’ (tarājim.com)
- Asad Q. Ahmed, Palimpsests of Themselves: Logic and Commentary in Postclassical Muslim South Asia (University of California Press, 2022), 27–28, 36
- A. S. Bazmee Ansari, ‘Fazl-ı İmâm Hayrâbâdî’, TDV İslâm Ansiklopedisi 12 (1995), 274