De grote Ashʿaritische theoloog van Tlemcen, auteur van Umm al-Barāhīn, die ook een commentaar op de Īsāghūjī schreef dat in 2025 voor het eerst werd gedrukt.
Life
Abū ʿAbd Allāh Muḥammad b. Yūsuf b. ʿUmar b. Shuʿayb al-Sanūsī werd geboren in Tlemcen (in het huidige Algerije). Over het jaar verschillen de bronnen: 830/1426, 832/1428 of 838–839 H. Hij studeerde eerst bij zijn vader en daarna bij geleerden van Tlemcen, onder wie Abū Zayd ʿAbd al-Raḥmān al-Thaʿālibī, en stierf daar in Jumādā al-Ākhira 895 (mei 1490).
Hij is vooral bekend als theoloog: zijn korte geloofsbelijdenis Umm al-Barāhīn (al-ʿAqīda al-ṣughrā) en zijn andere geloofsbelijdenissen werden standaardlesteksten in Noord- en West-Afrika, Egypte en tot in Zuidoost-Azië. Hij schreef ook over logica: een eigen kort handboek (al-Mukhtaṣar fī ʿilm al-manṭiq) met een eigen commentaar, een commentaar op al-Jumal van al-Khūnajī, en een commentaar op de Īsāghūjī van al-Abharī.
Uncertain or disputed
- Geboortejaar: 830/1426, 832/1428 of 838–839 H, afhankelijk van de bron.
- De uitgeverspagina zegt dat de editie van 2025 herzieningen en aanvullingen van Burhān al-Dīn al-Biqāʿī bevat; hoe die zich tot de tekst van al-Sanūsī verhouden, wordt daar niet uitgelegd.
Works
- Sharḥ Īsāghūjī شَرْحُ إِيساغُوجِي — op ĪsāghūjīDoor al-Ziriklī (al-Aʿlām) bij zijn werken genoemd. Eerste editie: Sharḥ al-Imām al-Sanūsī ʿalā matn Īsāghūjī, bezorgd door Aḥmad Muḥammad Ḥanafī op basis van vijf handschriften (Koeweit: Dār al-Ḍiyāʾ / Egypte: ʿIlm li-Iḥyāʾ al-Turāth, 1446/2025), 388 bladzijden.commentaar
- al-Mukhtaṣar fī ʿilm al-manṭiq, met zijn eigen commentaar مُخْتَصَرٌ فِي عِلْمِ المَنْطِقZijn eigen korte logicahandboek, waarop hij ook een commentaar schreef.werk
- Sharḥ al-Jumal van al-Khūnajī شَرْحُ جُمَلِ الخُونَجِيّEen commentaar op een andere korte logicatekst.werk
- Umm al-Barāhīn (al-ʿAqīda al-ṣughrā) أُمُّ البَراهِينZijn beroemdste geloofsbelijdenis.werk
Reception
Zijn commentaar op de Īsāghūjī bleef in handschrift en is weinig bekend vergeleken met zijn geloofsbelijdenissen; het vertegenwoordigt de Maghrebijnse traditie van de logica, die latere geleerden zoals Dāwūd al-Qārisī naast de Ottomaanse aanhalen.
Sources (3)
