دانشمندی دانش‌آموختهٔ شیراز که پزشک دربار عثمانی شد و آثار مرجع او را در شمار شارحان ایساغوجی آورده‌اند.
Life
حکیم‌شاه پسر پزشکی بود؛ «حکیم» (پزشک، دانا) بخشی از نامی شد که با آن شناخته می‌شد. پس از تحصیلات نخستین، احتمالاً میان ۱۴۷۸ و ۱۴۹۷ م، به شیراز رفت تا نزد دانشمند نامدار جلال‌الدین دوانی درس بخواند، و آن‌قدر در آنجا ماند که در تفسیر قرآن، کلام، ، نحو و پزشکی پرورده شد. هنگامی که صفویان بر ایران چیره شدند، به مکه رفت و چندی در آنجا زیست.
به توصیهٔ مؤیدزاده عبدالرحمن افندی، سلطان عثمانی بایزید دوم او را به استانبول فراخواند و او در آنجا پزشک کاخ شد. پس از شایعه‌هایی مبنی بر اینکه در کشمکش بر سر تاج و تخت جانب شاهزاده سلیم را گرفته است، منصبش را از دست داد، اما هنگامی که سلیم یکم به قدرت رسید (۹۱۸ ق / ۱۵۱۲ م) به آن بازگردانده شد و در بسیاری از لشکرکشی‌ها همراه او بود. او در نخستین سال‌های فرمانروایی سلیمان قانونی، پس از ۹۲۹ ق / ۱۵۲۳ م درگذشت، سالی که در آن دو اثر را به خط خود به پایان رساند.
او به عربی و فارسی نوشت: یک تفسیر قرآن، اثری دربارهٔ تناسب سوره‌ها، حواشی بر شرح تفتازانی بر عقاید نسفی و بر شرح دوانی بر عقاید عضدی، رساله‌های پزشکی، و ترجمه‌ای فارسی از تذکرهٔ جغتایی شاعران امیر علیشیر نوایی، مجالس النفائس.
Uncertain or disputed
- تاریخ درگذشت: TDV آن را پس از ۹۲۹ ق / ۱۵۲۳ م قرار می‌دهد؛ محمد ثریا (Mehmed Süreyya) ۹۲۸ ق / ۱۵۲۲ م را آورده است؛ حاجی خلیفه در دو جا دههٔ ۹۲۰ و در جای دیگر ۹۶۶ را می‌دهد (تاریخ اخیر را TDV رد می‌کند، و همان تاریخی است که کشف الظنون او در مدخل ایساغوجی آورده است).
- برخی منابع متأخر او را با میرک بخاری (محمد بن مبارکشاه، درگذشتهٔ پس از ۷۸۴ ق / ۱۳۸۲ م) اشتباه گرفته‌اند و آثار آن دانشمند را به او نسبت داده‌اند.
Works
- شرح ایساغوجی شَرْحُ إِيسَاغُوجِي — بر Īsāghūjīحاجی خلیفه و TDV آن را در شمار آثار او نام برده‌اند؛ در منابعی که بررسی شدند هیچ نسخهٔ خطی‌ای از آن شناسایی نشده است.شرح
- حاشیة علی شرح العقائد النسفیة حَاشِيَةٌ عَلَى شَرْحِ العَقَائِدِ النَّسَفِيَّةبر شرح تفتازانی؛ نوشته‌شده در ۹۲۰ ق / ۱۵۱۴ م و پیشکش‌شده به سلیم یکم (نسخهٔ به خط مؤلف در کتابخانهٔ سلیمانیه).حاشیه
Sources (3)