مدرس و واعظ عثمانی اوایل قرن شانزدهم که حاجی خلیفه و TDV او را در شمار شارحان ایساغوجی آورده‌اند.
زندگی
عطوفی، چنان‌که خود در برخی آثارش می‌گوید، اهل مرزیفون بود؛ منابع او را به دلایلی نامعلوم کسطمونی نیز می‌خوانند. نام پدرش محمود بود. او تفسیر قرآن و حدیث را نزد بخشی خلیفه (Bahşı Halife)، معانی را نزد مولانا عبدی آماسیه‌ای، ریاضیات را نزد قطب‌الدین محمد، نوهٔ قاضی‌زاده، اصول فقه را نزد خواجه‌زاده و فقه را نزد افضل‌زاده آموخت.
به سبب دانشش، سلطان بایزید دوم او را به آموزگاری کارکنان کاخ گماشت. بعدها کاخ را ترک کرد تا در مساجد استانبول وعظ کند و تفسیر قرآن درس دهد، و سرانجام برای نوشتن در خانه‌اش گوشه گرفت. او در ایوب درگذشت و نزدیک خانه‌اش به خاک سپرده شد.
TDV حدود پانزده کتاب را به او نسبت می‌دهد که بیشترشان شرح و حاشیه‌اند، در تفسیر قرآن، حدیث، پزشکی، و کلام، از جمله حواشی بر تفسیرهای زمخشری و بیضاوی و شرحی بزرگ بر مجموعهٔ حدیث صغانی، مشارق الأنوار.
نامطمئن یا محل اختلاف
- تاریخ درگذشت: TDV ۹۴۸ ق / ۱۵۴۱ م را می‌دهد؛ مدخل ایساغوجی در کتاب حاجی خلیفه ۹۵۳ را آورده است.
- نام: مقالهٔ TDV دربارهٔ ایساغوجی و حاجی خلیفه او را خضر بن عمر می‌خوانند، در حالی که مقالهٔ زندگی‌نامه‌ای TDV نام پدرش را محمود می‌دهد (پژوهشی که آن مقاله به آن استناد می‌کند او را خضر بن محمود بن عمر می‌نامد، پس شاید عمر پدربزرگ او باشد).
آثار
- شرح ایساغوجی شَرْحُ إِيسَاغُوجِي — بر Īsāghūjīحاجی خلیفه (که نتوانست آغاز آن را نقل کند) و مقالهٔ TDV دربارهٔ ایساغوجی آن را فهرست کرده‌اند؛ مقالهٔ TDV دربارهٔ خود عطوفی آن را در شمار آثار اصلی او نام نمی‌برد.شرح
منابع (3)