خانه / صناعات خمس / شعر
قفل
شعر الشِّعْر
خانهصناعات خمس · 5 از 6
شعر
al-shiʿr
الشِّعْر
است از (مخیلات) که نفس را به رغبت یا نفرت برمی‌انگیزند.
در تصویر
توضیح
مقصود از این باور کردن نیست، بلکه برانگیختن نفس است: خوشایند یا ناخوشایند جلوه دادن چیزی.
مثال کلاسیک، شراب را به یاقوتِ روان تشبیه می‌کند تا آن را خوشایند جلوه دهد، یا عسل را به صفرای تلخ تا آن را ناخوشایند سازد.
به این صورت هم نوشته می‌شود: قیاس شعری, صناعت شعر.
در متن
وَالشِّعْرُ: قِيَاسٌ مُؤَلَّفٌ مِنْ مُقَدِّمَاتٍ مَقْبُولَةٍ مُتَخَيَّلَةٍ تَنْبَسِطُ مِنْهَا النَّفْسُ أَوْ تَنْقَبِضُ.شعر قیاسی است مرکب از مقدماتِ پذیرفته‌شده و تخیلی که نفس از آن‌ها انبساط یا انقباض می‌یابد.اصطلاحات مرتبط
تمرین
1 پرسش دربارهٔ این اصطلاح، در مجموعهٔ تمرین صناعات خمس.
رفتن به تمرین · 11 پرسشخودت را بیازما
3 پرسش. با ۶ از ۱۰ یا بیشتر (دو ستاره) اصطلاح بعدی باز می‌شود.
پرسش 1
شعر قیاسی است مرکب از…
از ساخته می‌شود که نفس از آن‌ها انبساط یا انقباض می‌یابد، یعنی رغبت یا نفرت پیدا می‌کند.
پرسش 2
شاعری عسل را «صفرای تلخ» می‌نامد. این برای چیست؟
مقصود از این تصویر باور کردن نیست، بلکه برانگیختن نفرت است: تشبیه عسل به صفرا آن را ناخوشایند میسازد.
پرسش 3
آیا مقصود از مقدمات شعر باور کردن آن‌هاست؟
بر خیال اثر میگذارند و چیزی را خوشایند یا ناخوشایند جلوه میدهند، نه بر باور.
بعدی: مغالطه المُغَالَطَة
ادامه ←