Signification and its three kinds

فصل. دلالت بودن شیء است بحیثیتی که از علم بوی لازم آید علم بشیء دیگر، و آن شیء اول را دال گویند و ثانی را مدلول. و وضع تخصیص شیء است بشیء دیگر بر وجهی که از علم بشیء اول حاصل شود علم ثانی، پس علم بوضع سببی است از اسباب دلالت. و اقسام دلالت بحکم استقرا بر سه قسم است: اول دلالت وضعیه که وضع را در وی دخل است، و آن در الفاظ باشد چون دلالت لفظ زید بر ذات وی، و در غیر الفاظ باشد چون دلالت خطوط و عقود و اشارات و نُصُب بر معانی که از ایشان مفهوم گردد؛ دوم دلالت عقلیه که بمقتضای عقل است، و این نیز در الفاظ باشد چون دلالت لفظ دیز که مسموع باشد از ورای جدار بر وجود لافظ، و در غیر الفاظ باشد چون دلالت مصنوع بر صانع؛ سوم دلالت طبعیه که بمقتضای طبع باشد، و این در الفاظ یافته شود چون دلالت اُح اُح بر درد سینه، و در غیر الفاظ باشد چون دلالت حمرت بر خجل و صفرت بر وجل.

Section. Signification is a thing's being such that knowing it brings with it the knowledge of another thing; the first is called the signifier and the second the signified. Assignment is the fixing of one thing for another in such a way that from knowing the first, knowledge of the second comes about; so knowledge of the assignment is one of the causes of signification. Signification, by induction, is of three kinds. First, conventional signification, in which assignment has a share: it is found in words, as the word “Zayd” signifies his person, and outside words, as lines of writing, knots, gestures and signposts signify the meanings understood from them. Second, rational signification, which goes by what the intellect requires: this too is found in words, as the word “deiz” heard from behind a wall signifies that someone is there saying it, and outside words, as the made thing signifies its maker. Third, natural signification, which goes by what nature requires: it is found in words, as “aḥ, aḥ” signifies pain in the chest, and outside words, as redness signifies shame and paleness fear.

رونوشتص 8–9